Even mezelf voorstellen :

Ik ben zuster Myriam Boone. Ik leef in de zustergemeenschap van de Sint-Trudoabdij te Brugge Sint-Kruis. Ik ben M.S.-patiënte sinds 1986.

Ik wens Lieve van harte te bedanken voor haar getuigenis.

De weg van het leren omgaan met een werkelijkheid die mij pijn doet, die mij een klap in het gezicht geeft doet mij vragen stellen, maakt mij opstandig en laat mij aanvoelen dat ik de omstandigheden waarin mijn leven kan terechtkomen niet naar mijn hand kan zetten, niet kan begrijpen.

Via een TV-programma heb ik enkele jaren geleden kennis gemaakt met een echtpaar. De man was verlamd tengevolge van een ongeluk. Op de vraag «Kun je je situatie aanvaarden? » antwoordde hij «Aanvaarden, dat kan ik niet maar ik probeer, iedere dag opnieuw, te leren omgaan met mijn situatie en dat kan ik niet alleen. Mijn echtgenote, familieleden, vrienden en collega’s’ zijn daarbij voor mij een onmisbare steun.». De woorden van deze man hebben mij diep geraakt.

Ik probeer, dag aan dag , te leren omgaan met de beperkingen . Dit proces leert me te leven met mijn werkelijkheid die ik niet kan veranderen, die mij begrenzingen gebiedt maar die mij ook geleidelijk aan ontvankelijker maakt voor de mogelijkheden die er nog zijn en ook voor onvermoede levenskansen.

Ik ben dankbaar dat ik in mij een groeiende openheid mag ervaren voor de zorgen, de liefde, de vriendschap van mijn medemensen. Met opener handen leren leven heeft ook aan mijn gelovig bestaan een andere wending gegeven. Ik ontwaar in mij een minder vanzelfsprekend geloof. Mijn geloofsgezindheid leunt nauw aan bij de geloofsbelijdenis van de vader in het evangelie volgens Marcus 9,23 : « Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp. »

Deze groeiende openheid ervaar ik als een beweging van geven en ontvangen, als een groei in menswording Ook al kan de situatie moeilijk zijn toch ervaar ik die beweging als een uitnodigende kracht ten leven, voor mezelf en voor anderen, die ik ontvang en niet zomaar zelf mag afbreken.