cybercafe.opateam.com - website over het "Bre@king the isolation project" tussen 2004 en 2005





Een heel jaar deel uitmaken van European Volunteer Service is een grote uitdaging voor alle jonge mensen. Het EVS is een onderdeel van een programma dat jonge mensen de mogelijkheid geeft om internationaal deel uit te maken van een team van vrijwilligers.

Laten we hen zelf even aan het woord

Van in het begin waren we zeer blij dat dokter Ketelaer ons had uitgekozen. Toch waren we een beetje bang om ons te engageren. Konden we ons wel uitdrukken in een land met twee verschillende talen? Talen die wij niet machtig zijn. Zouden we wel zo lang kunnen gescheiden blijven van onze familie en vrienden? Maar vooral, zouden het personeel en de patiŽnten ons wel aanvaarden?
Ons verblijf in het MS Centrum zou duren van augustus 2004 tot augustus 2005.

Even voorstellen
Wij zijn 24 jaar en komen uit Polen. Ons land is niet zo populair bij jullie. Spijtig genoeg weten vele mensen weinig van de Oost Europese landen en worden we vooral beschreven als vodka drinkers. We zouden ook alleen Russisch spreken en schrijven :). Volgens sommigen is Polen een heel groot land, groter dan Frankrijk of Duitsland. Er zijn ook mensen die denken dat de Polen onderontwikkeld zijn en enkel kunnen babysitten of poetsen. Dit is natuurlijk allemaal niet waar. Daarom hopen we dat ons verblijf er hier een beetje toe bijdraagt de Belgen de Poolse bevolking beter leert en kennen en de Poolse bevolking de Belgische traditie leert waarderen

Wij wonen in Opper Silesia, deze regio bevindt zich in het zuiden van Polen en is rijk aan verschillende landschappen. We hebben bergen, bossen maar ook grote meren. Vele toeristen komen in de zomer bergbeklimmen, maar we zijn ook gekend voor onze wintersporten.
In onze regio bevinden zich ook verschillende ruďnes van Middeleeuwse kastelen. Het meest gekende is het Paulite Monastery in de provincie Silesian. Deze plaats is een bedevaartsoord en wordt daarom druk bezocht door katholieken van over de hele wereld.
De steden waren vroeger zeer vervuild door de staalfabrieken en koolmijnen, nu komt daar gelukkig verbetering in. Spijtig genoeg is er tegenwoordig door de sluiting van deze fabrieken een grote werkloosheid ontstaan.

-Ewa komt van Chorzow dat vooral bekend is door zijn openlucht museum en door ťťn van Europa's grootste parken. Chorzow is ook een sportieve stad. Niet allen door het nationaal stadion maar ook door het lokale team Ruch Chorzow.

http://www.chorzow.pl


-Piotrek woont in Bedzin. Bedzin is een hele oude stad met als bezienswaardigheid een mooi middeleeuws kasteel. De bevolking van Bedzin zijn vooral joods.
Bedzin leeft vooral van zijn elektronisch industrie.

http://www.bedzin.pl


-Ewa en Piotrek studeerden samen aan de Siliesian Universiteit van Katowice. Zij behaalden in juni 2004 hun graduaat. Pittig detail: Zij werden tijdens hun studies verliefd, nu zijn ze verloofd en als ze terug in Polen zijn luiden voor hen de huwelijksklokken.
Ewa over zichzelf:
Ik hou van dieren en toen Pioterk mij een boxer puppy cadeau gaf was ik de gelukkigste persoon in de wereld. Hij is nu twee jaar oud en woont voorlopig bij mijn ouders. Ik hoop dat hij ons nog kent als we terug thuis naar huis gaan!
Ik hou van de natuur en ga daarom graag op vakantie in de bossen of aan een meer. Ik hou ook van reizen, ik zag reeds vele landen in Europa en ik ben ook voor de tweede keer in BelgiŽ. Mijn mooiste reis maakte ik echter in ScandinaviŽ.
Ik ben vooral geďnteresseerd in medische sociologie en psychologie. Mijn hobby's zijn, zwemmen, lezen, koken en luisteren naar muziek. Mijn karakter is best te omschrijven als steeds goed gezind. Ik ben begaan met de mensen, soms zelfs teveel. Ik probeer vriendelijk en hulpvaardig te zijn voor iedereen.
Piotrek over zichzelf:
Ik denk van mezelf dat ik nogal kalm en hulpvaardig ben. Ik hou van mijn familie en van mijn twee honden.
Ik hou van een rustig leven maar soms droom ik teveel. Ik ben nogal romantisch. Natuurlijk is een goed glas bier en een gezellige fuif ook belangrijk voor mij
Mijn grote passie zijn honden, ik heb er dan ook twee. Mijn eerste hond, Saba,is een dobberman en net als ik heel kalm. De tweede noemt Hera. Mijn honden verblijven nu bij mijn ouders, ik mis ze verschrikkelijk.
Als je de website: www.heraisaba.republika.pl opent kun je ze bewonderen. Deze foto's heb ik genomen want fotograferen is mijn tweede hobby.
Overal waar ik naar toe ga heb ik mijn camera bij en neem ik foto's van dieren, landschappen, wolken, portretten, etc... .Soms zie je een foto die ik genomen heb als achtergrond op een pc in het cybercafť. Moest je soms een foto nodig hebben of je wil iets weten over digitale fotografie, laat het me weten. Je doet er mij een ongelofelijk groot plezier mee!


Onze beweegredenen om vrijwilligers te worden van EVS
Tijdens onze studies aan de unief lazen we een artikel over EVS en het project "Breaking the isolation" en omdat we nog geen plannen hadden na onze graduaat, hebben we ons aangemeld. Wij wilden al altijd anderen mensen helpen en we vonden het ook een mooie kans om ervaring op te doen. Wij wilden niet enkel helpen maar ook vreugde en geluk brengen naar andere mensen toe. Onze droom is toelating krijgen om een open centrum te creŽren waar we met dieren kunnen werken. Wij geloven sterk dat dieren een grote rol kunnen spelen in ziekenhuizen, rusthuizen en scholen. Ook voor mensen met een psychische handicap zijn vooral honden zeer waardevol. Wat ons het meest interesseert is het sociaal en psychisch aspect ervan.
Het werk in het MS centrum geeft ons een grote kans om patiŽnten te helpen, nieuwe uitdagingen aan te gaan en ook om interessante en lieve mensen te Ieren kennen.
Het ontdekken van jullie mooi landje is fijn meegenomen.


Onze eerste indruk-september 2004
Wij zijn blij verrast omdat alles zo vlot verloopt. Het is hier zeer verschillend van de plaats waarvan wij komen. Melsbroek is een vredig klein dorp. De mensen zijn goed en vriendelijk voor ons en wij voelen ons hier al een beetje thuis. Dat is voor ons zeer belangrijk want we missen onze families, vrienden en honden. Gelukkig is Zilvinias nog hier (Zilvinias is een vorige vrijwilliger) en hij is erg behulpzaam. Hij maakt ons wegwijs en geeft ons alles wat we nodig hebben. Zil is heel vriendelijk en wij zijn blij dat hij bij ons is.
Er is echter ťťn probleem, de taal en daar gaan we zo vlug mogelijk iets aan verhelpen. We beginnen met Nederlandse lessen op 20 september en hopen dat Nederlands onze tweede taal wordt.



TERUG